God's Word for You - Khmer
ផតខាសនេះអានជំពូកពីសៀវភៅរឿងព្រះគម្ពីរ 'ព្រះបន្ទូលព្រះសម្រាប់អ្នក' ដែលសរសេរសម្រាប់យុវវ័យ និងយុវជន។ វាពន្យល់អំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ការបង្រៀនរបស់ទ្រង់ និងជំនឿគ្រីស្ទបរិស័ទ។ រាល់ភាគនីមួយៗអានជំពូកថ្មីមួយពីសៀវភៅនេះ។ ផតខាសនេះត្រូវបានផលិតដោយ Lutheran Heritage Foundation ដែលជាអង្គការបកប្រែ និងចែកចាយសៀវភៅគ្រីស្ទានដោយឥតគិតថ្លៃជាង 180 ភាសា។
Episodes
តើស្ថានសួគ៌មានលក្ខណៈដូចម្តេច? (វិវរណៈ ៤-៥, ២១-២២)
ដោយសង្ឃឹមថានឹងបំបិទមាត់គាត់ឱ្យបានជារៀងរហូត សត្រូវរបស់ក្រុមជំនុំបាននិរទេសសាវក យ៉ូហាន ដែលមានវ័យចំណាស់ ទៅកាន់កោះប៉ាត់ម៉ុសដ៏ឯកោ និងពោរពេញដោយថ្ម។ ប៉ុន្តែ ជំនួសឱ្យការត្រូវបានបំបិទមាត់ សាវកយ៉ូហានត្រូវបានប្រទានឱ្យនូវការបើកសម្តែងដ៏អស្ចារ្យបំផុតក្នុងជីវិតរបស់គាត់ទៅវិញ។ថ្ងៃមួយ ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកឱ្យគាត់ឃើញនៅក្នុងការនិមិត្តដ៏គួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងមួយ ដោយបើកវាំងនននៃភាពអស់កល្បជានិច្ច។យ៉ូហាន បានសម្លឹងមើលត្រង់ទៅក្នុងស្ថ
ទីសម្គាល់នៃការយាងត្រឡប់មកវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ (ម៉ាថាយ ២៤–២៥; ម៉ាកុស ១៣)
មុនពេលចាកចេញពីផែនដី ព្រះយេស៊ូវបានព្រមានសិស្សរបស់ទ្រង់អំពី «ទីបញ្ចប់នៃយុគសម័យ»។ ទ្រង់ពន្យល់ថា មុនពេលការយាងត្រឡប់មកវិញរបស់ទ្រង់ ពិភពលោកនឹងជួបប្រទះសង្គ្រាម គ្រោះទុរ្ភិក្ស ការរញ្ជួយដី និងការក្រោកឡើងនៃហោរាក្លែងក្លាយ។ អ្នកដើរតាមទ្រង់នឹងប្រឈមមុខនឹងការបៀតបៀនយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ប៉ុន្តែ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នឹងដឹកនាំពាក្យសម្តីរបស់ពួកគេ ហើយ ដំណឹងល្អ នឹងទៅដល់គ្រប់សាសន៍ទាំងអស់។ ជាចុងក្រោយ ទីសម្គាល់នៅលំហអាកាសនឹងធ្វើឱ្
នៅក្នុងគុក និង ការដោះលែង (កិច្ចការ ១៥:២២-៤១; កិច្ចការ ១៦:១-៤០)
ប៉ុល និងស៊ីឡាសបានមកដល់ទីក្រុងភីលីព ដែលជាអាណានិគមរបស់ទីក្រុងរ៉ូម ជាកន្លែងដែលពួកគេត្រូវបានគេវាយដំយ៉ាងចាស់ដៃ និងបោះចូលទៅក្នុងគុកងងឹត ដោយសារតែបានរំដោះក្មេងស្រីបម្រើម្នាក់ពីវិញ្ញាណទាយអនាគតដែលរកលុយឱ្យគេ។ ប៉ុន្តែ ជំនួសឱ្យការអស់សង្ឃឹម បុរសទាំងពីរបានចំណាយពេលកណ្តាលអាធ្រាត្រច្រៀងទំនុកតម្កើងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។ស្រាប់តែមានការរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំង ដែលធ្វើឱ្យច្រវាក់របស់ពួកគេដាច់ចេញពីគ្នា និងធ្វើឱ្យទ្វារគុករបើកចំហរទាំ
សុលក្លាយជាគ្រីស្ទបរិស័ទ (កិច្ចការ ៨-៩; ១៣:១-៩)
លោកសុលដែលជាអ្នកក្រុងតើសុស គឺជាអ្នកប្រឆាំងដ៏ឃោរឃៅចំពោះគ្រីស្ទបរិស័ទជំនាន់ដើម សូម្បីតែបានចូលរួមគាំទ្រក្នុងការសម្លាប់លោកស្ទេផានជាទុក្ករបុគ្គលទៀតផង។ ខណៈពេលកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីក្រុងដាម៉ាស ដើម្បីចាប់ខ្លួនពួកអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវបន្ថែមទៀត គាត់ត្រូវបានវាយឱ្យដួលចុះដោយពន្លឺដ៏ចាំងភ្នែកពីស្ថានសួគ៌ ហើយបានឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ ដោយងងឹតភ្នែក និងត្រូវបន្ទាបខ្លួន លោកសុលត្រូវបានគេដឹកដៃចូលទៅក្នុងទីក្រុង ជាកន្លែងដែល
ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធយាងមកនៅបុណ្យថ្ងៃទី៥០ (កិច្ចការ ២)
ដប់ថ្ងៃក្រោយ ការយាងឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ក្នុងអំឡុងពិធីបុណ្យថ្ងៃទី៥០ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងចុះមកសណ្ឋិតលើពួកសិស្ស ដោយមានស្នូរខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំង និងមានអណ្ដាតភ្លើងបែកចេញពីគ្នាមកនៅលើពួកគេម្នាក់ៗ។ដោយទទួលបានអំណាច ពួកសិស្សបានចាប់ផ្តើមនិយាយភាសាបរទេសផ្សេងៗ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលមកពីទូទាំងចក្រភពរ៉ូម បានឮអំពី «ការអស្ចារ្យរបស់ ព្រះជាម្ចាស់» ជាភាសាកំណើតរបស់ពួកគេ។នៅពេលដែលអ្នកសម្លឹងមើលខ្លះបានចំអកឱ្យពួកគេថាស្រវឹងស្រា
ព្រះយេស៊ូវយាងត្រឡប់ទៅស្ថានសួគ៌វិញ (ម៉ាថាយ ២៨:១៦–២០; លូកា ២៤:៥០-៥៣; កិច្ចការ ១:១-១៤)
អស់រយៈពេល ៤០ ថ្ងៃ ក្រោយពី ការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកឱ្យមនុស្សជាច្រើនឃើញ រួមទាំងក្រុមមនុស្សជាង ៥០០ នាក់ផងដែរ។ នៅស្រុកកាឡីឡេ ទ្រង់បានប្រទានមហាបេសកកម្មដល់ពួកអ្នកដើរតាមទ្រង់ គឺ៖ ចូរទៅបញ្ចុះបញ្ចូលឲ្យមានសិស្សនៅគ្រប់ជាតិសាសន៍ ដោយធ្វើបុណ្យជ្រមុជទឹកឱ្យពួកគេ និងបង្រៀនឱ្យពួកគេកាន់តាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់។មុនពេលទ្រង់យាងទៅជាស្ថាពរ ទ្រង់បាននាំពួកគេទៅកាន់ភ្នំមួយនៅជិតក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយសន្យាថា ពួកគេនឹងទទួ
ព្រះយេស៊ូវបង្រៀនអំពីស្ថានសួគ៌ និងស្ថាននរក (លូកា ១៦:១៩-៣១)
ព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនថា មនុស្សគ្រប់រូបប្រឈមមុខនឹងវាសនាអស់កល្បជានិច្ច គឺ៖ ស្ថានសួគ៌ ជាលំនៅរបស់ ព្រះជាម្ចាស់ ឬ ស្ថាននរក ជាកន្លែងនៃការបែកចេញ និងការរងទុក្ខវេទនា។ដើម្បីបង្ហាញពីចំណុចនេះ ទ្រង់បានលើកឡើងនូវរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីបុរសអ្នកមានម្នាក់ និងលោកឡាសារជាអ្នកសុំទាន ។នៅលើផែនដី បុរសអ្នកមាននោះរស់នៅក្នុងភាពស៊ីវិល័យ ខណៈដែលគាត់ព្រងើយកន្តើយនឹងអ្នកសុំទានដ៏កំសត់ឈ្មោះ ឡាសារ ដែលនៅមាត់ទ្វាររបស់គាត់។ នៅក្នុងជីវិតក្រោយសេច
ព្រះយេស៊ូវបង្ហាញព្រះកាយដល់ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ (លូកា ២៤:៣៦-៤៩; យ៉ូហាន ២០:១៩-៣១)
នៅល្ងាចថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ពួកសិស្សបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្នុងបន្ទប់ដែលបិទជិត ដោយភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកកណ្តាលចំណោមពួកគេភ្លាមៗ ដោយប្រទានសេចក្តីសុខសាន្ត និងបញ្ជាក់ពីការមានរូបកាយពិតរបស់ទ្រង់ តាមរយៈការបង្ហាញស្នាមរបួស និងការសោយត្រីមួយដុំ។ទ្រង់បានពន្យល់ថា ការរងទុក្ខ និងការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ បានសម្រេចតាមបទគម្ពីរ ហើយទ្រង់បានចាត់ពួកគេឱ្យទៅផ្សាយអំពី ការប្រែចិត្ត ដល់គ្រប់ជាតិសាស
អ្នកភូមិអេម៉ោសភ្ញាក់ផ្អើល (លូកា ២៤:១៣-៣៥)
អ្នកភូមិអេម៉ោសភ្ញាក់ផ្អើល (លូកា ២៤:១៣-៣៥)នៅថ្ងៃដែលទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញនោះដដែល សិស្សពីរនាក់ (ម្នាក់ឈ្មោះ ក្លេវប៉ាស) កំពុងដើរក្នុងចម្ងាយប្រាំពីរម៉ាយ (ឬ១១ គ.ម) ទៅកាន់ភូមិមួយឈ្មោះ អេម៉ោស។ ព្រះយេស៊ូវបានយាងទៅចូលរួមជាមួយពួកគេ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់ពួកគេត្រូវបានបាំងមិនឱ្យស្គាល់ទ្រង់ឡើយ។ ពួកគេបានចែករំលែកសេចក្តីទុក្ខព្រួយ និងការភាន់ច្រឡំរបស់ពួកគេទាក់ទងនឹងការឆ្កាង និងដំណឹងដ៏ «អស្ចារ្យ» អំពីផ្នូរទទេ។ព្រះយេស៊ូវ
ព្រះយេស៊ូវមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ (ម៉ាថាយ ២៨:១–១៥; ម៉ាកុស ១៦:១-១១; លូកា ២៤:១–១២; យ៉ូហាន ២០:១–១៨)
នៅពេលព្រលឹមនៃថ្ងៃទីបី មានការរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងសួនច្បារ ខណៈដែលទេវតាមួយរូប ដែលមានពន្លឺដូចផ្លេកបន្ទោរ បានប្រមៀលថ្មចេញ។ ពួកអ្នកយាមរ៉ូម៉ាំងបានដួលចុះដោយភាពភ័យខ្លាច ហើយបានគាំងស្លូកនៅពេលដែលផ្នូរត្រូវបានបើក។នៅពេលដែលនាងម៉ារា ម៉ាក់ដាឡា និងស្ត្រីឯទៀតដែលជាមិត្តភក្តិរបស់នាង បានមកដល់ជាមួយនឹងគ្រឿងក្រអូបសម្រាប់លាបសព ពួកគេបានឃើញមាត់ផ្នូរបើកចំហ ហើយព្រះសពបាត់ទៅហើយ។ បុរសពីរនាក់ស្លៀកពាក់ភ្លឺចិញ្ចាចបានលេចមក ហើយសួ
ព្រះយេស៊ូវសុគត (ម៉ាថាយ ២៧:៣២-៦៦; ម៉ាកុស ១៥:២១–៤៧; លូកា ២៣:២៦–៥៦; យ៉ូហាន ១៩:១៦–៤២)
បរិយាកាសនៅព្រឹកថ្ងៃសុក្រ ពោរពេញទៅដោយក្លិនធូលីដី និងសំឡេងយំសោក។ ព្រះយេស៊ូវ ដែលមានព្រះកាយពេញដោយស្នាមរបួសដោយសារការវាយដំរបស់ទាហានរ៉ូម៉ាំង បានយាងដំណើរទាំងត្រដាបត្រដួសតម្រង់ទៅកាន់ភ្នំមួយឈ្មោះថា គាល់កូថា។ នៅពេលដែលទ្រង់អស់កម្លាំង ទាហានបានចាប់បង្ខំអ្នកដំណើរម្នាក់ឈ្មោះ ស៊ីម៉ូន ឱ្យជួយលីឈើឆ្កាងដ៏ធ្ងន់នោះក្នុងដំណើរផ្លូវដែលនៅសល់។នៅឯកំពូលភ្នំ គេបានបោះដែកគោលព្រះយេស៊ូវជាប់នឹងឈើឆ្កាង។ នៅពីលើព្រះសិរ (ក្បាល) របស់ទ្រង
ថ្ងៃចុងក្រោយរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅក្រុងយេរូសាឡិម (ម៉ាថាយ ២១–២៧; ម៉ាកុស ១១–១៤; លូកា ១៩–២៣; យ៉ូហាន ១២–១៨)
ព្រះយេស៊ូវបានយាងចូលទីក្រុងយេរូសាឡិម ដោយទទួលបានការស្វាគមន៍ដូចវីរបុរស ដោយទ្រង់គង់លើសត្វលា ខណៈដែលហ្វូងមនុស្សបានស្រែកអបអរ និងក្រាលមែកចាកតាមផ្លូវដែលទ្រង់យាង។ ទ្រង់ចំណាយពេលបង្រៀននៅព្រះវិហារ ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាពងងឹត សិស្សរបស់ទ្រង់ឈ្មោះយូដាស អ៊ីស្ការីយ៉ុតបានឃុបឃិតជាមួយពួកមេដឹកនាំសាសនា ដើម្បីក្បត់ទ្រង់ក្នុងតម្លៃជាប្រាក់។នៅយប់នៃបុណ្យរំលង ព្រះយេស៊ូវបានទទួលទានអាហារចុងក្រោយជាមួយសិស្សរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់បានកាច់នំប័ុង
លោកសាខេជាអ្នកមានដែលមានរូបរាងតូចទាប (លូកា ១៩:១-១០)
នៅទីក្រុងយេរីខូដ៏អ៊ូអរ មានប្រធានអ្នកយកពន្ធដ៏មានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភម្នាក់ ប៉ុន្តែមិនមានភាពស្មោះត្រង់ ឈ្មោះសាខេ ដែលចង់ឃើញព្រះយេស៊ូវយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយសារគាត់ជាមនុស្សមានកម្ពស់ទាប ហើយប្រឈមមុខនឹងហ្វូងមនុស្សយ៉ាងកកកុញ គាត់ក៏រត់ទៅខាងមុខ ហើយឡើងលើដើមល្វាមួយដើម ដើម្បីឱ្យបានឃើញទ្រង់។អ្វីដែលធ្វើឱ្យហ្វូងមនុស្សមានការភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ ព្រះយេស៊ូវបានឈប់នៅក្រោមមែកឈើ ងើបព្រះភក្ត្រមើលទៅលើ ហើយហៅឈ្មោះរបស់លោកសាខេ ដោយប្រ
ព្រះយេស៊ូវប្រោសឡាសារឱ្យរស់ឡើងវិញ (Luke 10:38–39; John 11:1–57)
ព្រះយេស៊ូវជាមិត្តជិតស្និទ្ធជាមួយម៉ារា ម៉ាថា និងឡាសារ ជាប្អូនប្រុសរបស់ពួកគេ។ នៅពេលឡាសារឈឺធ្ងន់ បងស្រីទាំងពីរបានចាត់គេទៅអញ្ជើញព្រះយេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវបានរង់ចាំពីរថ្ងៃសិន មុននឹងធ្វើដំណើរទៅភូមិបេថានី ដោយប្រាប់ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ថា ឡាសារ បានស្លាប់ហើយ ហើយថា ការនេះនឹងជួយឱ្យពួកគេជឿលើទ្រង់។នៅពេលព្រះយេស៊ូវយាងមកដល់ ឡាសារបាននៅក្នុងផ្នូររយៈពេលបួនថ្ងៃហើយ ហើយមនុស្សជាច្រើនបានមកដើម្បីកម្សាន្តចិត្ត ម៉ារា និងម៉ាថ
ព្រះយេស៊ូវស្រឡាញ់ក្មេងៗ (ម៉ាថាយ ១៨:១-៦; ១៩:១៣–១៥; ម៉ាកុស ៩:៣៣-៣៧, ១០:១៣-១៦; លូកា ១៨:១៥–១៧)
ព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការយកព្រះហឫទ័យទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះកុមារ ក្នុងអំឡុងពេលព័ន្ធកិច្ចរបស់ទ្រង់។ នៅពេលដែលមន្ត្រីម្នាក់បានសុំឱ្យទ្រង់ប្រោសកូនប្រុសដែលជិតស្លាប់របស់គាត់ព្រះយេស៊ូវ គ្រាន់តែមានបន្ទូលថា «កូនរបស់លោកនឹងរស់»។ បុរសនោះបានជឿព្រះយេស៊ូវ ហើយបានត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ដោយរកឃើញថាកូនប្រុសរបស់គាត់បានជាសះស្បើយនៅចំពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល។ ដោយសារទីសម្គាល់អស្ចារ្យនេះ មន្ត្រី នោះ និងគ្រួសាររប
ព្រះយេស៊ូវជាអ្នកគង្វាលល្អ (យ៉ូហាន ១០:១-៣០)
ព្រះយេស៊ូវបានប្រៀបធៀបព្រះអង្គទ្រង់ទៅនឹងអ្នកគង្វាលដ៏ល្អ។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា អ្នកណាដែលចង់ក្លាយជាសមាជិកនៃ ហ្វូងចៀមរបស់ទ្រង់ ត្រូវតែមកតាមរយៈទ្រង់។ ចៀមរបស់ទ្រង់ស្តាប់សំឡេងរបស់ទ្រង់ ដើរតាម ទ្រង់ និងមានសុវត្ថិភាពជាមួយទ្រង់។ សំឡេងផ្សេងៗទៀត ដូចជាចោរ ឬចោរប្លន់ ព្យាយាមធ្វើបាប ចៀម ប៉ុន្តែចៀមមិនដើរតាមពួកគេទេ។ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា ទ្រង់បានយាងមកដើម្បីប្រទានឱ្យអ្នកដើរតាមទ្រង់ នូវជីវិតដ៏ពេញលេញ និងបរិបូរណ៍។ មិន
ព្រះយេស៊ូវប្រោសមនុស្សជាច្រើនឱ្យជា (លូកា ១៧:១១–១៩; ១៨:៣៥-៤៣)
នៅកន្លែងណាដែលព្រះយេស៊ូវយាងទៅ មនុស្សបានស្វែងរកទ្រង់ ដើម្បីទទួលការប្រោសឲ្យជា។ នៅក្នុងតំបន់ទីរ៉ុស និងស៊ីដូន ស្ត្រី សាសន៍កាណាន ម្នាក់បានអង្វរ ព្រះយេស៊ូវ ឱ្យរំដោះកូនស្រីរបស់នាងពីអារក្ស។ ទោះបីជាមានការបដិសេធដំបូងក៏ដោយ ជំនឿដ៏ខ្ជាប់ខ្ជួនរបស់នាងបានបណ្តាលព្រះហឫទ័យព្រះយេស៊ូវឱ្យប្រោសកូនរបស់នាង។ក្រោយមក ខណៈពេលដែលកំពុងធ្វើដំណើររវាងកាលីឡេ និងសាម៉ារី ព្រះយេស៊ូវបានជួបបុរសដប់នាក់ដែលមានជំងឺឃ្លង់។ ទ្រង់បានប្រាប់ពួកគេឱ្
លោកឪពុកដែលមានចិត្តមេត្តាករុណា (លូកា ១៥)
ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលរឿងបី ដើម្បីបង្ហាញពី សេចក្តីអំណររបស់ ព្រះជាម្ចាស់ នៅពេលដែលមនុស្សដែលវង្វេងត្រឡប់មកឯទ្រង់វិញ។ ទីមួយ ទ្រង់បានពិពណ៌នាអំពីអ្នកគង្វាលម្នាក់ ដែលទុកចៀម កៅសិបប្រាំបួនក្បាលចោល ដើម្បីទៅរកចៀមមួយក្បាល ដែលបានវង្វេង ហើយមានសេចក្តីអំណរ នៅពេលគាត់នាំវាមកផ្ទះវិញ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់បានមានបន្ទូលអំពីស្ត្រីម្នាក់ដែលបាត់ប្រាក់មួយកាក់ ហើយស្វែងរកយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់រហូតដល់នាងរកឃើញ ហើយអបអរសាទរជាមួយមិត្តភក្តិ
បុរសដែលមានចិត្តសប្បុរសម្នាក់ (លូកា ១០:២៥-៣៧)
ព្រះយេស៊ូវតែងតែត្រូវបានមនុស្សសួរដេញដោលដោយព្យាយាមចាប់ ទ្រង់ ហើយទ្រង់ជួនកាលឆ្លើយជារឿងពាក្យប្រៀបប្រដូច។ នៅពេលដែលមេដឹកនាំសាសនាម្នាក់សួរពីរបៀបទទួលជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ព្រះយេស៊ូវបានចង្អុលទៅបទគម្ពីរ។ បុរសនោះបានឆ្លើយយ៉ាងត្រឹមត្រូវថា៖ ស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ឲ្យបានពេញខ្នាត និងស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នកដូចខ្លួនអ្នក។ ដោយចង់រាប់ជាសុចរិតខ្លួនឯង គាត់បានសួរថា «តើអ្នកណាជាអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំ?»។ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលជារឿង
ព្រះយេស៊ូវបង្ហាញនិស្ស័យជាព្រះរបស់ទ្រង់ (ការផ្លាស់ប្រែរូប) (ម៉ាថាយ ១៦:២១–១៧:១៣; ម៉ាកុស ៨:២៧–៩:១៣; លូកា ៩:២៨-៣៦)
ព្រះយេស៊ូវបានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ភូមិជាច្រើន បង្រៀន ប្រោស និងរៀបចំពួកសិស្សរបស់ ទ្រង់សម្រាប់អ្វីដែលនឹងមកដល់។ ទ្រង់បានប្រាប់ពួកគេថា ទ្រង់នឹងរងទុក្ខ ត្រូវគេសម្លាប់ និងរស់ឡើងវិញ បន្ទាប់ពីបីថ្ងៃ ។ ថ្ងៃមួយ ព្រះយេស៊ូវបាននាំពេត្រុស យ៉ាកុប និង យ៉ូហានឡើងទៅលើភ្នំខ្ពស់មួយ។ នៅទីនោះ រូបកាយរបស់ព្រះយេស៊ូវ បានផ្លាស់ប្តូរ — ព្រះភក្ត្ររបស់ ទ្រង់បានភ្លឺដូចព្រះអាទិត្យ ហើយ សម្លៀកបំពាក់របស់ទ្រង់ បានក្លាយជាសភ្លឺចែងចាំង។ ម៉ូ
អាហារបានប្រទានមកតាមរយៈទីសម្គាល់អស្ចារ្យ (ម៉ាថាយ ១៤:១៣–២១; ម៉ាកុស ៦:៣០–៤៤;លូកា ៩:១០–១៧; យ៉ូហាន ៦:១–១៥)
ព្រះយេស៊ូវបានធ្វើដំណើរពីភូមិមួយទៅភូមិមួយទៀត បង្រៀន និង ប្រោស ហើយក្រោយមក ចាត់ពួកសិស្ស ទាំងដប់ពីរនាក់របស់ ទ្រង់ ជាគូៗដោយមានសិទ្ធិអំណាចឱ្យបង្រៀន ប្រោស និងដេញវិញ្ញាណអាក្រក់។ ពេលពួកគេត្រឡប់មកវិញ ហ្វូងមនុស្សមានច្រើនណាស់ រហូតដល់ពួកគេមិនអាចសម្រាកបាន ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូវបាននាំពួកគេទៅកាន់កន្លែងស្ងាត់មួយនៅត្រើយម្ខាងនៃសមុទ្រកាលីឡេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ហ្វូងមនុស្សមួយទៀតបានមកដល់ទីនោះមុន។ ដោយឃើញពួកគេដូចជាចៀមគ្មានអ្នក
ព្រះយេស៊ូវប្រោសកូនស្រីលោកយ៉ៃរ៉ុសឱ្យរស់ឡើងវិញ (ម៉ាថាយ ៩:១៨–១៩, ២៣–២៦; ម៉ាកុស ៥:២១–២៤, ៣៥–៤៣; លូកា ៨:៤០–៤២, ៤៩–៥៦)
បន្ទាប់ពីបង្ក្រាបព្យុះហើយ ព្រះយេស៊ូវបានយាងមកដល់ត្រើយម្ខាងដោយសុវត្ថិភាពជាមួយពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ហើយត្រូវបានស្វាគមន៍ដោយហ្វូងមនុស្សជាច្រើន។ ក្នុងចំណោមពួកគេ មានលោកយ៉ៃរ៉ុស ជាមេសាលាប្រជុំដែលបានអង្វរព្រះយេស៊ូវ ឱ្យប្រោសកូនស្រីរបស់គាត់អាយុ១២ឆ្នាំដែលកំពុងតែជិតស្លាប់។ ខណៈពួកគេកំពុងធ្វើដំណើរ មានដំណឹងមកថា ក្មេងស្រីនោះបានស្លាប់ហើយ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់យ៉ៃរ៉ុសឱ្យជឿទ្រង់។ នៅឯផ្ទះ អ្នកកាន់ទុក្ខបានសើចនៅពេល ព្រះ
ព្រះយេស៊ូវបញ្ជាខ្យល់ព្យុះឱ្យស្ងប់ (ម៉ាថាយ ៨:២៣–២៧; ម៉ាកុស ៤:៣៦–៤១; លូកា ៨:២២–២៥)
បន្ទាប់ពីបង្រៀនពេញមួយថ្ងៃ ព្រះយេស៊ូវ និងពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ បានឆ្លងកាត់សមុទ្រកាលីឡេ។ ព្យុះបានកើតឡើងភ្លាមៗ ហើយរលកបានចាប់ផ្តើមជន់លិចទូក ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវបានផ្ទំលក់។ ដោយភ័យខ្លាច ពួកសិស្សបានដាស់ទ្រង់ដោយសុំជំនួយពីទ្រង់។ ព្រះយេស៊ូវបានបង្គាប់ខ្យល់ និងរលកឱ្យស្ងប់ស្ងាត់ដោយព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ហើយអ្វីៗទាំងអស់បានស្ងប់ស្ងាត់។ ពួកសិស្សមានការភ្ញាក់ផ្អើល ហើយឆ្ងល់ថា ព្រះយេស៊ូវជាអ្នកណា សូម្បីតែខ្យល់ និងសមុទ្រក៏ស្តាប
ការអធិប្បាយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ (ម៉ាថាយ ១៣:១–២៣; ម៉ាកុស ៤:១–២០; លូកា ៨:១–១៥)
ព្រះយេស៊ូវ បានបង្រៀន ហ្វូងមនុស្ស ដ៏ធំមួយនៅក្បែរ សមុទ្រកាលីឡេ ដោយប្រើ រឿងប្រៀបប្រដូចអំពីកសិករ ម្នាក់ដែលព្រោះគ្រាប់ពូជ។ គ្រាប់ពូជខ្លះបានធ្លាក់នៅលើផ្លូវ ខ្លះនៅលើដីថ្ម ខ្លះក្នុងចំណោមបន្លា ហើយខ្លះទៀតនៅលើដីល្អ។ មានតែគ្រាប់ពូជនៅលើដីល្អប៉ុណ្ណោះ ដែលដុះឡើង ហើយបង្កើតផលយ៉ាងបរិបូរណ៍។ ព្រះយេស៊ូវបានពន្យល់ថា គ្រាប់ពូជតំណាងឱ្យព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយដីតំណាងឱ្យ ចិត្តរបស់មនុស្ស — មនុស្សខ្លះបដិសេធព្រះបន្ទូល ខ្ល
ព្រះយេស៊ូវយកចិត្ដទុកដាក់នឹងស្ដ្រីសាសន៍សាម៉ារី (៤:១-៤២)
ពេលពួកមេដឹកនាំសាសនាយូដាខឹង និងច្រណែននឹងភាពល្បីល្បាញរបស់ព្រះយេស៊ូវ ទ្រង់បានចាកចេញពីស្រុកយូដា ហើយធ្វើដំណើរទៅ កាលីឡេ ដោយឆ្លងកាត់ស្រុកសាម៉ារី។ នៅឯអណ្តូងមួយក្បែរក្រុងស៊ូខារ ព្រះយេស៊ូវបានជួបស្ត្រីសាសន៍សាម៉ារីម្នាក់ ហើយសុំនាងទឹកផឹក។ ដោយភ្ញាក់ផ្អើលថាជនជាតិយូដានឹងនិយាយទៅកាន់នាង ស្ត្រីនោះបានសួរ ទ្រង់ ហើយព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់នាងអំពី «ទឹកមានជីវិត» ដែលនាំមកនូវជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ព្រះយេស៊ូវបានលាតត្រដាងថា ទ្រង់ជ្រ
ព្រះយេស៊ូវដេញអារក្សចេញពីបុរសម្នាក់ (ម៉ាកុស ១:២២–២៨; លូកា ៤:៣១-៣៧)
ព្រះយេស៊ូវបានយាងទៅក្រុងកាពើណិម ហើយបានបង្រៀននៅក្នុង សាលាប្រជុំ នៅថ្ងៃឈប់សម្រាក។ ប្រជាជនបានភ្ញាក់ផ្អើលដោយសិទ្ធិអំណាចរបស់ ទ្រង់។ ក្នុងអំឡុងពេលបង្រៀនរបស់ទ្រង់ បុរសម្នាក់ដែលត្រូវ អារក្សចូលបានស្រែកឡើង ដោយទទួលស្គាល់ ព្រះយេស៊ូវថាជាព្រះដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះយេស៊ូវបានបង្គាប់អារក្ស នោះឱ្យនៅស្ងៀម ហើយចេញពីបុរសនោះ រួចវាបានស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់។ ហ្វូងមនុស្សបានភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លំាងចំពោះព្រះចេស្តារបស់ ទ្រង់
ទីសម្គាល់ដំបូងរបស់ព្រះយេស៊ូវ (យ៉ូហាន ២:១-២២)
ព្រះយេស៊ូវ ពួកសិស្ស របស់ទ្រង់ និងនាងម៉ារា ដែលជាមាតារបស់ទ្រង់ បានយាងទៅចូលរួមពិធីមង្គលការមួយនៅកាណា។ ពេលស្រាអស់ នាងម៉ារាបានសុំព្រះយេស៊ូវឱ្យជួយ។ ទោះបីជាមានការស្ទាក់ស្ទើរក៏ដោយ ព្រះយេស៊ូវបានបង្គាប់អ្នកបំរើឱ្យចាក់ទឹកពេញពាងថ្មប្រាំមួយ ដែលទ្រង់បានប្រែក្លាយដោយ ទីសម្គាល់អស្ចារ្យ ទៅជា ស្រា។ នេះជា អព្ភូតហេតុ ទីមួយរបស់ទ្រង់ ដែលបង្ហាញពី ព្រះចេស្តាដ៏ទេវភាព របស់ទ្រង់ ហើយនាំ ពួកសិស្ស របស់ទ្រង់ឱ្យ ជឿ លើទ្រង់។បន្ទាប់
ពួកសិស្សដំបូង (ម៉ាកុស ១:១៦-២០, ៣:១៦-១៩, យ៉ូហាន ១:៣៥-៥១)
នៅពេលដែលយ៉ូហាន-បាទីស្ទចង្អុលបង្ហាញព្រះយេស៊ូវ ថាជា «កូនចៀមនៃព្រះ» សិស្សដើរតាម យ៉ូហាន-បាទីស្ទពីរនាក់ រួមទាំង អនទ្រេ បានដើរតាម ព្រះយេស៊ូវ។ បន្ទាប់មក អនទ្រេបាននាំបងប្រុសរបស់គាត់ គឺស៊ីម៉ូនពេត្រុស ឱ្យទៅជួបព្រះយេស៊ូវ ដែលបានប្រទានឈ្មោះថ្មីដល់ស៊ីម៉ូនថា កេផាស (ពេត្រុស) ដែលមានន័យថា «ថ្ម»។ព្រះយេស៊ូវបានបន្តត្រាស់ហៅអ្នកដទៃទៀត ដូចជា ភីលីព និង ណាតាណែល និងពួកអ្នកនេសាទនៅក្បែរសមុទ្រកាលីឡេ ដែលទ្រង់បានសន្យាថានឹងធ្វើឱ្
ព្រះយេស៊ូវទទួលពិធីជ្រមុជទឹក (ម៉ាថាយ ៣:១៣–១៧; ម៉ាកុស ១:៩-១៣; លូកា ៣:២១–២៣; យ៉ូហាន ១:៣២–៣៤)
នៅអាយុ ៣០ ឆ្នាំ ព្រះយេស៊ូវបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ទ្រង់ គឺយ៉ូហាន-បាទីស្ទ នៅក្នុងទន្លេយ័រដាន់។ ទោះបីជាយ៉ូហានដំបូងមានអារម្មណ៍ថាមិនសក្តិសមក៏ដោយ ព្រះយេស៊ូវ បានទទូចថា វាចាំបាច់ដើម្បីបំពេញផែនការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ បន្ទាប់ពីពិធីជ្រមុជទឹក ស្ថានសួគ៌បានបើក ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងចុះមកលើព្រះយេស៊ូវ ដូចជាសត្វព្រាប ហើយមានសំឡេងពីព្រះដ៏ជាព្រះបិតាបានប្រកាសថា “នេះជាកូនស្ងួនភ្ងាយើង ជាទីពេញចិត្តយើងណា
ព្រះយេស៊ូវមានវ័យចម្រើនធំឡើង (ម៉ាថាយ ២:១-២៣, លូកា ២:២១-៥២)
នៅគ្រាព្រះយេស៊ូវមានព្រះជន្ម៤០ថ្ងៃ ម៉ារា និង យ៉ូសែប បាននាំទ្រង់ទៅព្រះវិហារ ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជា ដូចដែលក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់តម្រូវ។ នៅទីនោះ ពួកគេបានជួបលោកស៊ីម្មាន ដែលជាមនុស្សស្មោះត្រង់ម្នាក់ និងហោរាស្រីអាណ។ ពួកគេទាំងពីរបានស្គាល់ ព្រះយេស៊ូវ ថាជាព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យា។ក្រោយមកទៀត ពួកហោរពីទិសខាងកើតបានដើរតាមផ្កាយដើម្បីរកស្តេចថ្មី ដែលបានប្រសូត។ ដំបូង ពួកគេបានទៅជួបស្តេចហេរ៉ូឌនៅក្រុង
ព្រះយេស៊ូវជាព្រះអង្គសង្គ្រោះបានប្រសូតហើយ (ម៉ាថាយ ១:១៨-២៥; លូកា ១:២៦-៥៦, ២:១-២០)
នាងម៉ារា ដែលជាយុវនារីមកពីភូមិណាសារ៉ែតបានភ្ជាប់ពាក្យជាមួយយ៉ូសែប ត្រូវបានទេវតាកាព្រីយ៉ែលមកសួរសុខទុក្ខ ដែលបានប្រាប់នាងថានាងនឹងប្រសូតព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺ ព្រះយេស៊ូវ ដោយព្រះចេស្តានៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ យ៉ូសែបក៏បានទទួលសារពីទេវតាមួយអង្គនៅក្នុងសុបិនផងដែរ ដោយធានាគាត់ឱ្យរៀបការជាមួយនាងម៉ារា ហើយដាក់ឈ្មោះទារកនោះថា ព្រះយេស៊ូវ។នៅពេលនោះ ព្រះចៅអធិរាជសេសារ-អូគូស្ទបានបញ្ជាឱ្យធ្វើជំរឿន ដូច្នេះយ៉ូសែប និងនា
យ៉ូហាន-បាទីស្ទ (ម៉ាថាយ ៣:១-១២, ម៉ាកុស ១:១-៨, លូកា ១:៥-២៥, ៥៧-៨០, ៣:១-២០)
យ៉ូហានបាទីស្ទ គឺជាតួអង្គសំខាន់ម្នាក់ដែលត្រូវបានជ្រើសរើសដោយ ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីរៀបចំប្រជារាស្ត្រអ៊ីស្រាអែល សម្រាប់ការយាងមកនៃ ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដែលបានសន្យា គឺ ព្រះយេស៊ូវ។គាត់បានកើតមកពីឪពុកម្ដាយ ដែលមានវ័យចំណាស់ និងគោរពកោតខ្លាចព្រះយ៉ាងខ្លាំង តាមរយៈទីសម្គាល់់អស្ចារ្យ គឺលោកសេការីយ៉ា និងនាងអេលីសាបែត ដូចដែលទេវតា កាព្រីយ៉ែលបានទាយទុកជាមុន។ បេសកកម្មរបស់គាត់ដែលមកពីព្រះ គឺដើម្បីធ្វើជា ហោរាដ៏មានអំណាច រស់នៅក្នុងជ
ព្រះនាងអេសធើរ (នាងអេសធើរ ១-១០)
បន្ទាប់ពីជនជាតិយូដាសាច្រើននៅសល់នៅក្នុងចក្រភពពើស៊ី ស្តេចស៊ើស៊ីសបានជ្រើសរើសស្ត្រីយូដាម្នាក់ឈ្មោះអេសធើរ ឲ្យក្លាយជាព្រះមហាក្សត្រិយានី។ បងប្អូនជីដូនមួយរបស់នាងឈ្មោះម៉ាដេកាយ ដែលបានចិញ្ចឹមនាងឡើង គឺមានពេលម្តងនោះបានជួយសង្គ្រោះជីវិតស្តេច។ ប៉ុន្តែក្រោយមក ម៉ាដេកាយបានបដិសេធមិនថ្វាយបង្គំចំពោះមុខហាម៉ាន ដែលជាទីប្រឹក្សារបស់ស្តេច។ ហាម៉ានខឹងខ្លាំង ដល់ថ្នាក់រៀបចំផែនការដើម្បីផ្តាច់ជនជាតិយូដាទាំងអស់ក្នុងទូទាំងចក្រភពពើស៊
ដានីយ៉ែលនៅក្នុងរូងសត្វតោ (ដានីយ៉ែល ៦)
ដានីយ៉ែល ជាអ្នកបម្រើស្មោះត្រង់របស់ព្រះជាម្ចាស់ បានកាន់តួនាទីខ្ពស់មួយនៅក្នុងបាប៊ីឡូន ក្រោមការដឹកនាំរបស់ស្តេចដារីយុស។ មន្ត្រីដទៃទៀតមានចិត្តច្រណែន ហើយបានបោកប្រាស់ស្តេចឲ្យចេញច្បាប់មួយថា គ្មាននរណាអាចអធិស្ឋានទៅនរណាផ្សេងក្រៅពីស្តេចបានរយៈពេល៣០ថ្ងៃ—បើមិនអញ្ចឹង នឹងត្រូវបានបោះចូលរូងសត្វតោ។ដានីយ៉ែលដឹងពីច្បាប់នោះ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់៣ដងក្នុងមួយថ្ងៃ។ បុរសដែលច្រណែនបានចាប់គាត់ហើយនាំគាត់មកមុខស
គុកភ្លើង (ដានីយ៉ែល ១-៣)
បន្ទាប់ពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ព្រះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាតឲ្យប្រជាជាតិបរទេសបានឈ្នះសង្គ្រាមលើពួកគេ។ ពួកបាប៊ីឡូន ដឹកនាំដោយស្តេចនេប៊ូក្នេសា បាននាំយុវជនជាច្រើនចេញពីស្រុកយូដាទៅក្នុងឈ្លើយស្រុកបាប៊ីឡូន រួមទាំងដានីយ៉ែល សាដ្រាក់ មែសាក់ និងអ័បេឌនេកោ។ បុរសទាំងបួននេះនៅតែស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះបានប្រទានប្រាជ្ញា និងដំឡើងពួកគេឲ្យកាន់តួនាទីខ្ពស់នៅក្នុងវាំងរបស់ស
ហោរាយ៉ូណាស និងត្រីដ៏ធំសម្បើម (យ៉ូណាស ១-៤)
ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅហោរាយ៉ូណាសឲ្យទៅកាន់ក្រុងនីនីវេ ដើម្បីព្រមានប្រជាជនឲ្យបំបែកចេញពីវិធីអាក្រក់របស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែយ៉ូណាសមិនចង់ទៅទេ ដូច្នេះគាត់បានគេចខ្លួនឡើងនាវាមួយដែលកំពុងទៅទិសបញ្ច្រាស។ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ភ្លៀងព្យុះដ៏ខ្លាំងមកលើសមុទ្រ ហើយអ្នកជិះនាវាបានរកឃើញថាយ៉ូណាសជាមូលហេតុនៃគ្រោះធម្មជាតិ។ តាមការស្នើសុំរបស់យ៉ូណាស ពួកគេបានបោះគាត់ចូលសមុទ្រ ហើយភ្លៀងព្យុះបានឈប់ភ្លាមៗ។ បន្ទាប់មក ត្រីធំមួយបានហែលមកលេបយ
ហោរាអេលីយ៉ាត្រូវបានលើកឡើងនៅក្នុង ព្រះរាជរថដែលមានសណ្ឋានដូចភ្លើង (១ពង្សាវតារក្សត្រ ១៩, ២ពង្សាវតារក្សត្រ ២:១-២២)
បន្ទាប់ពីហោរាអេលីយ៉ាបានយកឈ្នះពួកហោរារបស់ព្រះបាលរួចមកព្រះមហេសីយេសិបិលបានគំរាមសម្លាប់គាត់។ អេលីយ៉ាបានគេចខ្លួនចេញទៅវាលរហោស្ថាន ដោយបាក់ទឹកចិត្តនិងភ័យខ្លាច។ ព្រះបានចាត់ទេវតាមកទឹកមកថែរក្សាគាត់ ហើយផ្តល់កម្លាំងឲ្យគាត់ធ្វើដំណើរទៅភ្នំហូរេប។ នៅទីនោះ ព្រះបានមានបន្ទូលជាមួយអេលីយ៉ាតាមរយៈសម្លេងទន់ល្មើយ មិនមែនតាមទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យឡើយ។ព្រះបានមានបន្ទូលឲ្យអេលីយ៉ាចាក់ប្រេងតាំងយេហ៊ូឱ្យធ្វើជាស្តេច និងអេលីសេឱ្យជំនួសតួនា
ហោរាអេលីយ៉ាបានឈ្នះពួកហោរារបស់ព្រះបាល (១ពង្សាវតារក្សត្រ ១៦-១៩)
បន្ទាប់ពីស្តេចសូឡូម៉ូន មានស្តេចជាច្រើននៅអ៊ីស្រាអែលបានបដិសេធព្រះ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមស្តេចអាក្រក់បំផុតគឺ ស្តេចអ័ហាប់។ អ័ហាប់បាននាំប្រជាជនឲ្យថ្វាយបង្គំព្រះបាល ជាព្រះក្លែងក្លាយ ហើយគំរាមសម្លាប់អ្នកណាដែលថ្វាយបង្គំព្រះដ៏ពិត។ ទោះយ៉ាងណា មានប្រជាជន ៧,០០០នាក់នៅតែស្មោះត្រង់ដល់ព្រះ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេគឺ ហោរា អេលីយ៉ា។ព្រះបានចាត់ឲ្យអេលីយ៉ា ទៅប្រាប់អ័ហាប់ថា ព្រះនឹងមិនឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់អស់រយៈពេលច្រើនឆ្នាំ ដើម្បីដា
ពាក្យប្រាជ្ញាសម្រាប់រស់នៅ (សម្រិតសម្រាំងចេញពីគម្ពីរសុភាសិត)
បន្ថែមលើការគ្រប់គ្រងប្រកបដោយប្រាជ្ញា និងការសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះ នោះព្រះបានបណ្តាលស្ដេចសាឡូម៉ូន ឱ្យសរសេរសេចក្ដីបង្រៀន ប្រកបដោយប្រាជ្ញាមួយចំនួន ដែលមានដាក់បញ្ចូលក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺក្នុងគម្ពីរសុភាសិត។ គម្ពីរសុភាសិតចែករំលែកនូវប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយ សង្ខេបខ្លីៗ តែមានអត្ថន័យពេញលេញ។ សេចក្ដីបង្រៀន ប្រកបដោយប្រាជ្ញាត្រូវបានរៀបចំឡើង ដើម្បីជួយមនុស្សឱ្យ រស់នៅស្របតាមមាគ៌ារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ វាផ្តល់ប្រាជ្ញាដល់
ស្តេចសាឡូម៉ូនដ៏ឈ្លាសវៃ (១ពង្សាវតារក្សត្រ ១-៣; ៦-៨)
គ្រាដែលស្តេចដាវីឌជិតសោយទិវង្គត ទ្រង់បានបង្គាប់ ឱ្យសាឡូម៉ូនជាបុត្រាថា “ចូរមានចិត្តក្លាហានឡើង ចូរ ប្រព្រឹត្ដគ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ ដែលព្រះជាម្ចាស់តម្រូវឱ្យធ្វើ។ ចូរ រស់នៅតាមរបៀប ដែលព្រះសព្វព្រះហឫទ័យឱ្យបុត្រធ្វើតាម ក្រឹត្យវិន័យ និងបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ ដើម្បីឱ្យបុត្រនឹងទទួលបាន ភាពជោគជ័យលើគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ដែលបុត្រធ្វើ”។បន្ទាប់ពីស្តេចដាវីឌសោយទិវង្គត សូឡូម៉ូនបានក្លាយជាស្តេចថ្មីនៃប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែល។ យប់មួយ ព្
អំពើបាបដ៏ធ្ងន់ធ្ងររបស់ស្តេចដាវីឌ (២សាំយូអែល ១១-១២:២៥; ទំនុកដំកើង ៥១)
ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក នៅនិទាឃរដូវ កងទ័ពអ៊ីស្រាអែល បានចេញទៅប្រយុទ្ធជាមួយនឹងពួកអាំម៉ូន ដែលដឹកនាំដោយមេដឹកនាំកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលម្នាក់ឈ្មោះយ៉ូអាប់។ រីឯស្តេច ដាវីឌគង់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ។នៅល្ងាចមួយ ពេលកងទ័ពបានចេញទៅ ស្តេចដាវីឌ បានក្រោកឡើងដើរនៅលើដំបូលដំណាក់របស់ទ្រង់។ ពីលើ ដំបូលដំណាក់ ទ្រង់ក៏បានឃើញនារីស្រស់ស្អាតម្នាក់កំពុង ងូតទឹក។ កាលណាដាវីឌកាន់តែសម្លឹងមើលស្ត្រីនោះ ទ្រង់កាន់តែប្រាថ្នាចង់បាននាងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។
ស្តេចដាវីឌ (១សាំយូអែល ២៧-៣១; ២សាំយូអែល ១-១០; ១៣-២៤)
ក្រោយពីដាវីឌសម្លាប់យក្សកូលីយ៉ាតមក ស្ដេចសូលក៏ចាប់ផ្តើមមានចិត្ដច្រណែននឹងគាត់។ ទីបំផុត ស្ដេចសូលមានចិត្ដច្រណែនចង់ប៉ងសម្លាប់ដាវីឌជាច្រើនលើក។ ដើម្បីការពារខ្លួន ដាវីឌ និងទាហានជំនិតរបស់គាត់៦០០នាក់ បានរត់គេចចេញពីស្រុកអ៊ីស្រាអែល ទៅស្នាក់នៅបណ្តោះអាសន្នក្នុងទឹកដីភីលីស្ទីន។ ព្រះជាម្ចាស់បានលែងគង់នៅជាមួយស្ដេចសូលទៀតហើយ។ ទីបំផុត ស្តេចសូលក៏បានស្លាប់ក្នុងចម្បាំងនឹងពួកភីលីស្ទីន។ ឥឡូវនេះ ដាវីឌត្រឡប់មកអ៊ីស្រាអែលវិញដោយស
ដាវីឌបានយកឈ្នះលើមនុស្សមាឌយក្សដ៏ខ្លាំងពូកែម្នាក់ (១សាំយូអែល ១៥-១៧)
ពីដំបូងឡើយ សូលបានបង្ហាញថា ទ្រង់ជាស្តេចដ៏ល្អ និងជាមេដឹកនាំដ៏រឹងមាំម្នាក់។ ទ្រង់បានសង្គ្រោះប្រជាជន ចេញពីពួកអាំម៉ូនដែលជាខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ។ សូល មានអំណាចខ្លាំងក្លានៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល។ ព្រះជាម្ចាស់បានតម្រង់ទិសដៅឱ្យសូលធ្វើកិច្ចការគ្រប់យ៉ាង តាមរយៈ សាំយូអែល។ ប៉ុន្ដែ សូលបានចាប់ផ្ដើមចង់ធ្វើតាមរបៀបរបស់ ខ្លួនកាន់តែច្រើនឡើងៗ។ ទ្រង់មិនបានគោរពតាមបញ្ញត្ដិរបស់ ព្រះនៅពេលទៅធ្វើសង្គ្រាមទេ។ ទ្រង់ក៏មិនបានស្តាប់បង
ស្តេចទីមួយរបស់អ៊ីស្រាអែល៖ សូល (១សាំយូអែល ៤-១១; ១៣-១៤)
សត្រូវចាស់របស់សាំសុន និងអ៊ីស្រាអែល គឺជាពួកភីលីស្ទីនកាន់តែខ្លាំងឡើងៗម្តងទៀត។ នៅក្នុងចម្បាំងមួយពួកគេបានប្រយុទ្ធឈ្នះលើអ៊ីស្រាអែល ហើយបានលួចយកហិបនៃសេចក្តីសញ្ញា ចេញពីរោងឧបោសថថែមទៀតផង។ កាលលោកអេលីបានឮដំណឹងនេះ គាត់ក៏បានដួលបាក់កស្លាប់ភ្លាមៗ។ ពួកភីលីស្ទីនបានគិតថា ដោយចាប់យកហិបនៃសេចក្តី សញ្ញានេះបាន នោះពួកគេបានឈ្នះអំណាចលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលពួកគេដាក់ហិបនៅក្នុងវិហារ របស់ព្រះដាកុនជាព្រះរបស់ពួកគេ ព្រ
សាំយូអែលបានថ្វាយខ្លួនដល់ព្រះជាម្ចាស់ (១សាំយូអែល ១-៣)
អំឡុងពេលដែលសាំសុនធ្វើជាពួកចៅហ្វាយ មានស្ត្រី ម្នាក់ឈ្មោះហាណារស់នៅលើស្រុកភ្នំអេប្រាអ៊ីម ហើយនាងជាប្រពន្ធម្នាក់ ក្នុងចំណោមប្រពន្ធទាំងពីររបស់បុរសម្នាក់ឈ្មោះអែលកាណា។ ដោយសារនាងគ្មានកូន បានធ្វើឱ្យនាងពេនីណាដែលជាប្រពន្ធទី២ តែងតែនិយាយលេងសើចដាក់នាង រហូតទាល់តែនាងតូចចិត្តរហូតដល់យំហើយមិនបរិភោគអ្វីសោះ។ច្រើនឆ្នាំកន្លងផុតទៅ។ នៅឆ្នាំមួយ ពេលហាណា និងអែលកាណា នៅឯរោងឧបោសថ ដើម្បីគោរពពិធីបូជា ហាណាបានអធិស្ឋានទៅព្រះ និងបានសន
នាងរស់ (នាងរស់ ១-៤)
នៅក្នុងអំឡុងពេលដែលអ៊ីស្រាអែលគ្រប់គ្រងដោយពួកចៅហ្វាយ មានបុរសកោតខ្លាចព្រះម្នាក់ឈ្មោះ អេលីម៉ាលេច បានរស់នៅក្នុងភូមិបេថ្លេហិមជាមួយប្រពន្ធឈ្មោះន៉ាអូមី និងកូនប្រុសពីរនាក់។ មានមួយឆ្នាំ ការប្រមូលផលចុះធ្លាក់ទាប ធ្វើឱ្យអេលីម៉ាលេចមិនមានអាហារគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ចិញ្ចឹមគ្រួសារគាត់ទេ។ ដូច្នេះ លោក និង ក្រុមគ្រួសារបានទៅរស់នៅឯស្រុកម៉ូអាប់ក្បែរនោះ។នៅក្នុងអំឡុងពេលពួកគេកំពុងរស់នៅក្នុងស្រុកម៉ូអាប់ លោកអេលីម៉ាលេចក៏បានស្លាប់
សាំសុន (ពួកចៅហ្វាយ ១៣-១៦)
ក្រោយពីគេឌានបានស្លាប់ទៅ ប្រជាជនបានបែរចេញពីព្រះម្ដងទៀត។ នៅទីបំផុត ព្រះបានឱ្យពួកភីលីស្ទីនគ្រប់គ្រងលើពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ជាថ្មីម្តងទៀត ព្រះទ្រង់បានប្រទានអ្នកដឹកនាំថ្មី និងពួកចៅហ្វាយថ្មីដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលមានឈ្មោះ ថា សាំសុន។ សាំសុនមិនដែលអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់កាត់សក់របស់គាត់ទេ។ ព្រះបានប្រទានពរដល់សាំសុនជាមួយនឹងមហាកម្លាំង។ កាលនៅក្មេងសាំសុនបានសម្លាប់ សត្វតោ ដោយដៃទទេ!រយៈពេលច្រើនឆ្នាំ ជនជាតិភីលីស្ទីនបានព្យាយា
លោកគេឌាន ជាអ្នកដឹកនាំមានចិត្តស្ទាក់ស្ទើរ (ពួកចៅហ្វាយ ៦-៧)
យ៉ូស្វេបានដើរតាមព្រះដោយស្មោះត្រង់ អំឡុងពេល គាត់បានដឹកនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែល រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ ក្រោមការដឹកនាំរបស់យ៉ូស្វេ តំបន់នីមួយៗក្នុងទឹកដីកាណានត្រូវបានបែងចែក ឱ្យទៅកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលទាំង១២។ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានចម្រើនឡើងពេញស្រុកកាណាន។ ដរាបណាលោកយ៉ូស្វេនៅរស់ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបាន គោរពបម្រើព្រះអម្ចាស់។ ប៉ុន្ដែ ក្រោយពីយ៉ូស្វេស្លាប់ទៅ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានភ្លេចព្រះ។ ពួកគេលែងធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យព្រះហើយ គឺ
ទីក្រុងយេរីខូរត្រូវបានបំផ្លាញ (ជនគណនា ១៣-១៤, ២៧:១២-២៣, ចោទិយកថា ៣៤, យ៉ូស្វេ ១-២, ៥:១៣-៦:២៧)
បន្ទាប់ពីធ្វើដំណើរជាច្រើនឆ្នាំនៅទីរហោស្ថាន ជនជាតិ អ៊ីស្រាអែលបានទៅដល់ព្រំដែនស្រុកកាណាន គឺជាទឹកដីដែលព្រះបានសន្យានឹងលោកអ័ប្រាហាំ អ៊ីសាក និងយ៉ាកុប ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ក្រោយពីលោកម៉ូសេបានស្លាប់ទៅ ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅកាន់យ៉ូស្វេព្រមទាំងប្រជាជនទាំងអស់នេះរៀបចំខ្លួនឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ដើម្បីចូលទៅក្នុងទឹកដី។ យ៉ូស្វេបានចាត់អ្នកស៊ើបការណ៍ពីរនាក់ទៅពិនិត្យមើលក្រុងយេរីខូរ។ អ្នកស៊ើបការណ៍ទាំងពីរបានស្នាក់នៅជាមួយស្ត្
ម៉ូសេមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលទឹកដីសន្យា (ជនគណនា ២០:១-១២; ២២-២៩, ចោទិយកថា ៣:២១-២៨, ៣២:៤៨-៥២, ៣៤:១-១២)
ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែលលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនបានដឹកនាំអស់រយៈពេល៤០ឆ្នាំ។ មិនមែនជាមនុស្សម្នាក់ឯងដែលបានប្រព្រឹត្តបាបក្នុងអំឡុងពេលធ្វើដំណើរទៅកាន់ស្រុកកាណានទេ។ ម៉ូសេ និងអើរ៉ុន ក៏មិនបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះ ដែរ គឺនៅពេលដែលព្រះបានបង្គាប់ម៉ូសេឱ្យគ្រាន់តែប្រាប់ផ្ទាំងថ្ម ឱ្យផ្តល់ទឹកឱ្យ ប្រជាជន និងហ្វូងសត្វបានផឹក ប៉ុន្តែ ជំនួសឱ្យប្រាប់ថ្មឱ្យផ្តល់ទឹក ដូចដែលព្រះបានបង្គាប់ ម៉ូសេបែរជាយកដំបងរបស់គាត់ ទៅវាយថ្មចំនួនពីរដង។ ដ
ចូរក្រឡេកមើល នោះនឹងបានរស់វិញ (ពស់លង្ហិន) (ជនគណនា ២១:៤-៩)
លុះប្រជាជនបានធ្វើដំណើរកាន់តែឆ្ងាយពីគោលដៅរបស់ខ្លួន ពួកគេបានក្លាយ ជាមនុស្សមិនចេះអត់ធ្មត់។ ពួកគេបាននិយាយទាស់នឹង ព្រះជាម្ចាស់ និងម៉ូសេ។ ព្រះបានឮពាក្យត្អូញត្អែររបស់ប្រជាជន ហើយទ្រង់ក៏ខឹងជាខ្លាំង។ ទ្រង់ចាត់ពស់ភ្លើងជាច្រើនមកចឹកពួកគេ ហើយក៏មានមនុស្សស្លាប់ជាច្រើន។នោះម៉ូសេក៏អធិស្ឋានឱ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះជាម្ចាស់ មានបន្ទូលមកម៉ូសេឱ្យធ្វើពស់លង្ហិន១ ភ្ជាប់នៅលើបង្គោលទៅ ដើម្បីកាលណាអស់អ្នកដែលត្រូវពស់ចឹក ចូរឱ្យ
ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះសម្រាប់ជីវិតរបស់យើង (បញ្ញត្តិ១០ប្រការ) (និក្ខមនំ ១៩:២០-២១, ជំពូក ៣២-៣៤)
ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បានបន្ដដំណើររបស់ពួកគេឆ្លងកាត់ទីរហោស្ថានឆ្ពោះទៅកាន់ទឹកដី ដែលព្រះទ្រង់បានសន្យាដល់ពួកគេ។ បីខែគត់ បន្ទាប់ពីពួកគេបានចាកចេញ ពីស្រុកអេស៊ីព្ទ ពួកគេក៏បានមកដល់ភ្នំស៊ីណាយ ក៏នាំគ្នាដំឡើងត្រសាលនៅជើងភ្នំ។ ម៉ូសេបានឡើងទៅលើភ្នំដើម្បីនិយាយជាមួយព្រះ ហើយព្រះទ្រង់ផ្ទាល់បានឆ្លាក់ក្រឹត្យវិន័យ ឬបញ្ញត្តិ១០ប្រការ នេះ នៅលើផ្ទាំងថ្មដែលមានរាងសំប៉ែតធំពីរ ដើម្បីឱ្យលោកម៉ូសេអាចបង្រៀន និងប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជាទាំងនេ
ទីរហោស្ថាន បញ្ហា និងភាពធូរស្បើយ (និក្ខមនំ ១៥:២២-១៧:៧)
ក្រោយពីការសង្គ្រោះដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះរាស្ត្រទ្រង់នៅឯសមុទ្រក្រហមរួចមក ម៉ូសេបាននាំពួកគេចេញពីសមុទ្រចូលទៅក្នុងទីរហោស្ថាន។ ទឹកដីទីរហោស្ថានជាវាលខ្សាច់ ក្តៅហើយស្ងួត គឺមានទឹកតិចតួចណាស់។ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ប្រជាជនបានមកដល់កន្លែងមួយ ដែលមានឈ្មោះថា ម៉ារ៉ា ជាកន្លែងដែលពួកគេបានរកឃើញទឹក។ ប៉ុន្តែទឹកនៅទីនោះល្វីងណាស់ដែលនាំឱ្យប្រជាជននាំគ្នាត្អូញត្អែរនឹងលោកម៉ូសេ។ ព្រះក៏បានធ្វើការអស្ចារ្យឱ្យទឹកល្វីងនោះទៅជាផ្
ទីសម្គាល់អស្ចារ្យនៅសមុទ្រក្រហម (និក្ខមនំ ១៣:១៧-១៥:២១)
លោកម៉ូសេបានដឹកនាំប្រជាជននៅពេលពួកគេចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ។ នៅពេលថ្ងៃ ព្រះបាននាំមុខពួកគេក្នុងរូបភាពជាពពកក្រាស់ រីឯនៅពេលយប់ព្រះបាននាំមុខពួកគេដោយអណ្ដាតភ្លើងវិញ។ នៅពេលដែលលោកម៉ូសេ និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលធ្វើដំណើរមកដល់សមុទ្រក្រហម ពួកគេបានបោះជំរំនៅលើច្រាំង។ ទន្ទឹមនឹងនេះដែរ ព្រះចៅផារ៉ោនបានចាត់កងពលដ៏ធំរបស់ខ្លួន ដើម្បីទៅតាមនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឱ្យត្រឡប់មកវិញ។ពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានឃើញកងទ័ពអេស៊ីព្ទកំពុងចូលមកជិតពួក
គ្រោះកាច និងការរំដោះ (និក្ខមនំ ៥-១២)
ដោយព្រោះផារ៉ោនមិនបានស្តាប់តាមម៉ូសេ ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ជូន១០គ្រោះ កាចមកលើស្រុកអេស៊ីព្ទទាំងមូល ដើម្បីធ្វើឱ្យផារ៉ោនយល់ព្រមឱ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទតាមបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ គ្រោះកាចទី១ ព្រះជាម្ចាស់បានផ្លាស់ប្រែទឹកក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទឱ្យក្លាយជាឈាម។ គ្រោះកាចទី២ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតសត្វកង្កែបពីទន្លេ ស្រះ ព្រែក បឹងបួរ វារឡើងមកចេញពីទឹក មកគ្របពេញក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទ។គ្រោះកាចទី៣ ព្រះជាម្ច
ការត្រាស់ហៅលោកម៉ូសេ
ការត្រាស់ហៅលោកម៉ូសេ (និក្ខមនំ ២-៤)ម៉ូសេបានបន្តរស់នៅក្នុងរាជដំណាក់ជាកូនប្រុសរបស់បុត្រីព្រះចៅផារ៉ោនរហូតដល់ធំពេញវ័យ តែម៉ូសេក៏បានដឹងខ្លួនឯងថា គាត់ជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ គាត់តែងតែមានអារម្មណ៍ខឹងយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលគាត់បានឃើញទង្វើដ៏សាហាវព្រៃផ្សៃរបស់ពួកជនជាតិអេស៊ីព្ទមកលើទាសករជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ នៅថ្ងៃមួយ ខណៈដែលម៉ូសេកំពុងដើរ គាត់ក៏បានឃើញជនជាតិអេស៊ីព្ទម្នាក់កំពុងវាយទាសករជនជាតិអ៊ីស្រាអែលម្នាក់ នោះគាត់ក៏បានដើរទៅជួយសង្គ
ទន្លេនីលដែលជួយសង្គ្រោះ
ទន្លេនីលដែលជួយសង្គ្រោះ (និក្ខមនំ ១-២:១០)ក្រោយពីយ៉ូសែប និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់បានស្លាប់ទៅ កូនចៅរបស់ពួកគេ ដែលជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅតែបន្តរស់នៅក្នុងប្រទេសអេស៊ីព្ទ តែមិនបានរស់នៅសុខស្រួលឡើយ ពីព្រោះស្តេចផារ៉ោនថ្មីរបស់អេស៊ីព្ទបានបង្ខំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឱ្យធ្វើការជាទាសករ។ ការងាររបស់ពួកគេពិតជាលំបាកវេទនាណាស់។នៅពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានចំនួនកាន់តែច្រើន នោះស្តេចផារ៉ោនកាន់តែព្រួយបារម្ភថា មិនយូរមិនឆាប់ ពួកគេនឹងមានចំ
ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះក្នុងសម័យទាសភាព (លោកុប្បត្តិ ៥០:២២-២៦: និក្ខមនំ ១:១-២២; ៥:១-៦:១២)
ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះក្នុងសម័យទាសភាព (លោកុប្បត្តិ ៥០:២២-២៦: និក្ខមនំ ១:១-២២; ៥:១-៦:១២)យ៉ូសែប និងយ៉ាកុបជាឪពុក ព្រមទាំងបងប្អូនប្រុសយ៉ូសែបទាំងអស់ និងក្រុម គ្រួសាររបស់ពួកគេបានរស់នៅក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ ក្រុមគ្រួសាររបស់អ៊ីស្រាអែលបានបង្កើត កូនចៅចម្រើនជាច្រើនឡើងៗ ទាំងរស់នៅកុះករពេញក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទ។នៅគ្រានោះ មានព្រះចៅផារ៉ោនថ្មី១អង្គសោយរាជ្យឡើងនៅស្រុកអេស៊ីព្ទ។ស្តេចនោះ មិនបានស្គាល់យ៉ូសែបទ
លោកយ៉ូបត្រូវបានមារសាតាំងល្បងល
លោកយ៉ូបត្រូវបានមារសាតាំងល្បងល (យ៉ូប ១-៤២)នៅសម័យអ័ប្រាហាំ អ៊ីសាក់ និងយ៉ាកុប មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះយ៉ូប ជាបុរស ទៀងត្រង់ម្នាក់។ គាត់ជាអ្នកដែលគោរពព្រះ ហើយបានចៀសចេញពីសេចក្តីអាក្រក់។ យ៉ូបមានកូនប្រុសប្រាំពីរនាក់ និងកូនស្រីបីនាក់។ គាត់ក៏ជាអ្នកមានស្តុកស្តមម្នាក់ផងដែរ។ យ៉ូបមានចៀម និងអូដ្ឋរាប់ពាន់ក្បាល រួមជាមួយគោ និងលាជាច្រើន។ យ៉ូបក៏មានអ្នកបម្រើជាច្រើនដែរ។ ថ្ងៃមួយ សាតាំងបានមកឯព្រះ ដើម្បីធ្វើតេស្តជំនឿរបស់យ៉ូប រហូ
ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរយ៉ូសែប
ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរយ៉ូសែប (លោកុប្បត្តិ ៣៧-៤៧)ពិតដូចទៅនឹងអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បាននាំយ៉ូសែប មកកាត់ស្រាយសុបិនរបស់ ផារ៉ោនជាស្តេចអេស៊ីព្ទ។ ជាលទ្ធផល យ៉ូសែបបានក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើស្រុកអេស៊ីព្ទ ហើយក៏ជាអ្នកត្រួតត្រាចំនួនស្រូវ សម្រាប់លក់ផងដែរ។ ពេលពួកបងៗយ៉ូសែបបានមកទិញស្រូវនៅស្រុកអេស៊ីព្ទ ក៏បានជួបយ៉ូសែប តែយ៉ូសែបធ្វើពុតជាអត់ស្គាល់ ដើម្បីរកល្បិចចង់ជួប និងរក្សាទុកបេនយ៉ាមីន ដែលជាប្អូនបង្កើតរបស់ខ្លួន។ នៅទីបំផុត
យ៉ូសែបត្រូវបានលក់ដោយបងៗរបស់គាត់
យ៉ូសែបត្រូវបានលក់ដោយបងៗរបស់គាត់ (លោកុប្បត្តិ ៣៧, ៣៩-៤១)យ៉ាកុបមានកូនប្រុស ១២នាក់ តែកូនសំណព្វចិត្តរបស់គាត់ គឺមានតែយ៉ូសែបម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ យ៉ូសែបជាកូនទី១១។ យ៉ាកុបបានឱ្យគេធ្វើអាវ១យ៉ាងស្អាត និងមានតម្លៃថ្លៃ ឱ្យយ៉ូសែបពាក់។ កាលបងទាំងប៉ុន្មានបានឃើញថា ឪពុកស្រឡាញ់យ៉ូសែប លើសជាងកូនទាំងអស់ ហើយបានឱ្យកាដូដ៏មានតម្លៃ ពួកគេនាំគ្នាច្រណែន និងស្អប់ដល់យ៉ូសែប ហើយក៏រកវិធីលក់យ៉ូសែបឱ្យទៅឱ្យពួកឈ្មួញទុកជាទាសករក្នុងតម្លៃជាប្រាក់
បងប្អូនប្រុសភ្លោះពីរនាក់ដែលមានលក្ខណៈខុសគ្នា (យ៉ាកុប និងអេសាវ)
បងប្អូនប្រុសភ្លោះពីរនាក់ដែលមានលក្ខណៈខុសគ្នា(យ៉ាកុប និងអេសាវ) លោកុប្បត្តិ ២៥-៣៣រេបិកាបានបង្កើតកូនភ្លោះ។ កូនបងមានស្បែក និងសក់ក្រហមទង់ដែងគ្រប លើរាងកាយរបស់គាត់ដូចជាអាវធំ។ គាត់មានឈ្មោះ អេសាវ ដែលមានន័យថា “រោមច្រើន”។ ឯកូនប្អូនក៏ជាក្មេងប្រុសដែរ ហើយក្នុងគ្រាគាត់កំពុងកើតមក គាត់បានតោងកែងជើងអេសាវយ៉ាងជាប់។ កូនប្អូនមានឈ្មោះថា យ៉ាកុប ដែលមាន ន័យថា “គាត់តោងកែងជើង” ឬ “គាត់បោកប្រាស”។នៅពេលក្មេងប្រុសទាំងពីរធំឡើង អេសាវ
ការល្បងលដ៏ធំរបស់អ័ប្រាហាំ
ការល្បងលដ៏ធំរបស់អ័ប្រាហាំ (លោកុប្បត្តិ ២២:១-១៩) អាប្រាហាំ និងសារ៉ាស្រឡាញ់អ៊ីសាកកូនប្រុសរបស់ពួកគេខ្លាំងណាស់។ នៅថ្ងៃមួយ ពេលអ៊ីសាកនៅក្មេងនៅឡើយ ព្រះជាម្ចាស់បានដាក់ការល្បងលដ៏លំបាកមួយសម្រាប់អ័ប្រាហាំ។ គាត់លូកដៃចាប់យកកាំបិតប្រុងនឹងសម្លាប់កូនតាមព្រះបន្ទូលបង្គាប់របស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ ប៉ុន្តែទ្រង់បានប្រទានចៀមឈ្មោលមួយមកធ្វើជាដង្វាយដុតជំនួសកូនប្រុសរបស់គាត់។ លោកអ័ប្រាហាំដាក់ឈ្មោះកន្លែង នោះថា “យេហូវ៉ា-យីរេ ដែលមាន
ទីក្រុងដែលពេញដោយអំពើអាក្រក់៖ ទីក្រុងសូដុំម និងកូម៉ូរ៉ា
ទីក្រុងដែលពេញដោយអំពើអាក្រក់៖ ទីក្រុងសូដុំម និងកូម៉ូរ៉ា (លោកុប្បត្តិ ១៨:១៦-១៩:២៩)មនុស្សទាំងអស់ដែលកំពុងរស់នៅក្នុងទីក្រុងសូដុំម និងកូម៉ូរ៉ា គឺសុទ្ធតែជាមនុស្សអាក្រក់។ ព្រះទ្រង់ជ្រាបពីរាល់អំពើអាក្រក់ និងអំពើបាបដែលមនុស្សក្នុងទីក្រុងកំពុងប្រព្រឹត្ត។ កាលព្រះជាម្ចាស់ និងបុរសពីរនាក់ទៀតបានមកសួរសុខទុក្ខ អ័ប្រាហាំ នៅខាងក្រៅត្រសាលរបស់គាត់ គឺប្រហែលជា១ឆ្នាំមុនអ៊ីសាកបានកើត គឺ ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលប្រាប់អ័ប្រាហា
សេចក្តីសន្យារបស់ព្រះចំពោះអ័ប្រាហាំ (លោកុប្បត្តិ ១២-២២)
អ័ប្រាហាំជាអ្នកមានទ្រព្យស្តុកស្តម្ភម្នាក់។ គាត់មានហ្វូងសត្វជាច្រើនដូចជា គោ ក្របី ចៀម និងអូដ្ឋ។ ថ្ងៃមួយ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅគាត់ ឱ្យចាកចេញពីស្រុកកំណើត ទៅឯទឹកដីដែលព្រះនឹងប្រទានឱ្យ។ ដូច្នេះ អ័ប្រាហាំបានយកសារ៉ាជាប្រពន្ធ និងឡុតជាក្មួយ រួចនាំគ្នាចេញទៅស្រុកដែលព្រះបានប្រាប់គាត់។ ព្រះបានបន្តប្រទានពរអ័ប្រាហាំ និងការពារគាត់ពីគ្រោះថ្នាក់ជាច្រើន។ ព្រះអម្ចាស់រក្សាព្រះបន្ទូលសន្យានឹងសារ៉ា និងអ័ប្រាហាំ។ សារ៉ាក៏
ប៉មបាបិល (លោកុប្បត្តិ ១១:១-៩)
ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយទឹកជំនន់ធំ កូនប្រុសរបស់ណូអេ គឺសិម ហាំ និងយ៉ាផែត មានកូនប្រុសស្រីជាច្រើននៅលើផែនដី។ មនុស្សគ្រប់គ្នានិយាយភាសាតែមួយ។ ពួកគេទាំងអស់ចង់សង់អាគារខ្ពស់មួយដែលអាចខ្ពស់ ទៅដល់ស្ថានសួគ៌។ ប៉ុន្ដែ ព្រះជាម្ចាស់មិនសព្វព្រះហឫទ័យភាពអំនួត និងក្រអឺតក្រទមរបស់មនុស្សឡើយ។ អាគារខ្ពស់នោះមានឈ្មោះថា ប៉មបាបិល "ការបំភាន់ឱ្យច្របូកច្របល់" ពីព្រោះនៅទីនោះហើយ ដែលព្រះបានបំភាន់ភាសាមនុស្សជាតិទាំងអស់។The Tower of Babel: I
មហាទឹកជំនន់ (លោកុប្បត្តិ ៦-៩)
តាំងពីជំនាន់អ័ដាម និងអេវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានពរដល់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ដើម្បីឱ្យចំនួនពួកគេកាន់តែច្រើនឡើងៗ។ មានតែលោកណូអេម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ជាមនុស្សសុចរិត ប៉ុន្តែ មនុស្សនៅលើផែនដី គឺសុទ្ធតែមានចិត្តគំនិតអាក្រក់ជានិច្ច។ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលប្រាប់ទៅណូអេថា ទ្រង់នឹងបញ្ជូនមហាទឹកជំនន់ដ៏ធំបំផុតមកលើផែនដី គឺ៤០យប់ ៤០ថ្ងៃ ដើម្បីបំផ្លាញមនុស្សទាំងអស់ ដោយព្រោះអំពើបាបរបស់ពួកគេ។ ព្រះចង់សង្គ្រោះណូអេ និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់
បងប្អូនបែកបាក់គ្នា៖ កាអ៊ីន និង អេបិល (លោកុប្បត្តិ ៤)
វាជាអំពើបាបដ៏អាក្រក់ណាស់ នៅពេលដែលកាអ៊ីន បានលួចសម្លាប់អេបិល។ ប៉ុន្តែ ព្រះមានព្រះហឫទ័យ មេត្តាករុណាដល់កាអ៊ីន ថែមទាំងបានការពារគាត់ ផង។ ដូច្នេះ នៅពេលយើងប្រព្រឹត្តអំពើបាប ព្រះមាន ព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណាដល់យើង គឺទ្រង់អត់ទោស អំពើបាបរបស់យើង ថែមទាំងស្រឡាញ់យើង ដោយ យល់ដល់ព្រះយេស៊ូវ។Brothers Divided: Cain and Abel: It was a horrible sin when Cain murdered Abel. Yet, God had mercy on Cain and protected him. When w
សេចក្តីសន្យាអំពីការសង្គ្រោះជីវិតមនុស្សលោក (លោកុប្បត្តិ ៣)
ដោយសារតែអំពើបាបរបស់អ័ដាម និងនាងអេវ៉ា បញ្ហាត្រូវបាននាំចូលមកនៅក្នុងពិភពលោក។ ការឈឺចាប់ ការរងទុក្ខ ការងារលំបាកលំបិន សេចក្តីស្លាប់ខាងរូបកាយ បានចូលមកក្នុងពិភពលោកនេះ ដោយព្រោះតែអ័ដាម និងនាងអេវ៉ាមិនបានស្តាប់បង្គាប់ដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយស្ថានសួគ៌ដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែលព្រះបានបង្កើតនៅក្នុងសួនច្បារត្រូវបានខូចបង់ ដោយព្រោះតែអ័ដាម និងនាងអេវ៉ាដែរ។ ប៉ុន្តែ ព្រះទ្រង់នៅតែស្រឡាញ់ពួកគេ។ ព្រះទ្រង់មិនបានបំភ្លេចពួកគេឡើយ។ ព្រះទ្រង់ប
ព្រះបង្កើតពិភពលោកល្អឥតខ្ចោះ (លោកុប្បត្តិ ១-២)
រឿងទីមួយពិពណ៌នាអំពីរបៀបដែលផ្ទៃមេឃ និងផែនដីត្រូវបានបង្កើតឡើង។ រាល់ការបង្កើត ទាំងអស់របស់ព្រះ បានបង្ហាញអំពីសិរីរុងរឿង និងព្រះចេស្ដារបស់ទ្រង់។ លុះដល់ ថ្ងៃទី៧ ការដែលព្រះទ្រង់ធ្វើនោះ ដែលបានសម្រេចហើយ ទ្រង់ក៏ឈប់សម្រាក។ ព្រះទ្រង់ប្រទានពរដល់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ព្រមទាំងញែកទុកជា ថ្ងៃបរិសុទ្ធ ពីព្រោះនៅ ថ្ងៃនោះ ទ្រង់បានឈប់សម្រាកពីគ្រប់ទាំងការទាំងអស់ដែលទ្រង់បានបង្កើត។God Creates a Perfect World describes how all the
Recommended
1000x
1001 Classic Short Stories & Tales
1001raah | هزار و یک راه
1001 Sherlock Holmes Stories & The Best of Sir Arthur Conan Doyle
1001 Songs That Make You Want To Die
100 Famous Dogs
#100MasterCoaches with Mel Leow, MCC
100% Mixtape Podcast
100 With The Hunter's
10-41: A UCSO Podcast
108.3 WGKSRADIO DEEP HOUSE PARTY
10 at a Time
